De Binnentuin

De binnenplaats van het museum behield sinds 1639 zijn huidig karakter. Bouwheer Balthasar I Moretus liet in tegenstelling tot zijn vriend Rubens, die even tevoren zijn befaamde woning-met-atelier in schitterende barokstijl had laten verbouwen, zijn nieuwe bouwstijl harmonisch aansluiten bij de oudste gedeelten in Vlaamse renaissancestijl. Deze herkennen we duidelijk aan de horizontale lijnen, de arcades en de traditionele
bak- en zandsteenstijl van de gevels.

Op deze vroegere binnenkoer werd in 1992 op initiatief van de Stedelijke dienst Groenvoorziening op grond van een eigen ontwerp van de eigen tuinspecialist
W. De Backer een tuin naar laat-16 e -eeuws en vroeg-17 e -eeuws model aangelegd met plantenmateriaal dat Plantijn bekend moet zijn geweest.
Plantijn zelf was een fervent plantenliefhebber. Hij had tot ca. 1577 een eigen tuin te Berchem in het verlengde van de Markgravelei en was nauw bevriend met de grootste botanici van zijn tijd, Rembert Dodoens, Carolus Clusius en Mathias Lobelius. Van hem heeft hij ook de botanische studies gepubliceerd. In Leiden kweekte Plantijn samen met Carolus Clusius de eerste tulpen. Deze werden hem ter beschikking gesteld door
O. Gh. De Busbecq, die als ambassadeur van de Habsburgers bij de Turkse sultan vanuit het Ottomaanse Rijk de tulpen in West-Europa heeft ingevoerd.

De nieuwe tuin werd op 12 maart 1993 officieel aan het publiek gepresenteerd naar aanleiding van de opening van de tentoonstelling van de botanische edities van Plantijn en zijn opvolgers, georganiseerd in het raam van Antwerpen Culturele Hoofdstad van Europa 1993.

Afgestemd op het hedendaagse interieur van de inkompartij, werd de binnentuin voorjaar 2002 heraangelegd naar een fraai concept van de wereldbefaamde Belgische tuinarchitect Wirtz International. Deze ‘secret garden' vormt met zijn haagbeuken, moerbei-, krentenboom, kweepeer, buxussen, klimop, clematis, druivelaars en oude roos een groene oase tussen de achtergevels van de belendende panden en de zuidgevel van het museumcomplex. De stille sfeer nodigt zowel de buurtbewoner als de museumbezoeker uit tot onthaasting en verpozing.